Okurlarımıza Özür

Deniz Cem Tali yaşamında gerçekleşen olaylara tanıklığımızı istiyor.

Merhaba sevgili Preminger Ailesi.

Beni hatırladınız mı? Ben hayırsız yazarınız: Deniz.

Neden hayırsız bir insan olduğumu aşağıda detaylı bir şekilde bulabilirsiniz. Lafı çok uzatmadan başlayalım.

Günlerden 5 Ocak Perşembe. Konya’da tabii ki soğuk bir kış günü… Vize haftası olduğundan, ben, geceleri ders çalışıp vizelere gidiyor, gündüzleri uyuyordum. Uyurken de telefonumu sessize alıyordum ki, rahatsız edilmeyeyim. O gün ise iki sınavım olduğu için çok yorulmuştum.

Hemen barındığım eve gidip, çabucak uyuduğum için, telefonumu sessize almamışım. Uyurken babam aradı önce, ben de uyandım ister istemez. Meşgule atıp uyumaya devam ettim. Ardından bir daha aradı babam, ben de haddinden fazla gelen ve onun tarafından otomatik ödemeye alınan telefon faturam yüzünden kızacak diye tekrar attım meşgule. Uykulu uykulu yiyemezdim azarı çünkü… Ardından abim arayınca anladım kötü bir şey olduğunu ve hemen açtım telefonu:

‘’Efendim.’’

‘’Deniz nerdesin?’’

‘’Evdeyim abi, çabuk söyle uykum kaçtı kaçacak.’’

‘’Deniz, anneannemi kaybettik.’’

Evet, yanlış okumadınız, uzun süredir yatalak olan anneannem vefat etmişti. İzmir’de bulunan teyzemin yanında kalıyordu. Bir öğlen vakti ablası ve aynı zamanda benim babaannem yanındayken ölmüştü. Anın şokuyla aklıma hiçbir şey gelmiyordu. Ağzımdan çıkan ilk kelime ‘’Nasıl’’ olmuştu. Abim ise ‘’Babamı ara konuş gel İzmir’e.’’ demiş ve telefonu kapatmıştı. Hayatımda ilk defa bu kadar yalnız hissetmiştim. Aklıma gelen ilk soru “Neden, neden benim anneannem ölmüştü?” Telefonum çaldı, yine arayan babamdı:

‘’Deniz oğlum, anneanneni kaybettik, atla gel İzmir’e.’’

‘’Baba tam vize haftası, yarın vizem var benim.’’

‘’Deniz cenaze töreni yarın, gel, ona katıl, ardından gider girersin sınavlarına.’’

‘’Peki baba, geliyorum ben.’’

Hemen üç beş parça kıyafet doldurup çıktım evden. Saat 19:00 gibi otogara gittim, 21:00’a ancak bilet bulabildim ve 03:00 gibi İzmir’de, 04:00 gibi teyzemlerin Balatçıktaki evlerindeydim. Dört saat uyuyup cenazenin kalkacağı Küçük Çiğli Cem Evine gittim. Cenaze töreni sorunsuz, sıkıntısız; keder ve acı dolu geçiyordu ki acısını paylaşmak için yanına gittiğim annem bana:

‘’Gözlerin sararmış oğlum bende sarılık taşıyıcılığı var, sanırım sende aktif olmuş.” dedi.

İşte o an anladım annenin ne demek olduğunu.

Kendi evladını her an, her şeyden önde tutmak demekmiş annelik. O an biraz daha üzüldüm annem ve teyzelerim için. Ocak ayının 9’una denk gelen pazartesi günü çok üşenerek gidip sarılık hastalığı için kan tahlili yaptırdım. Tahlili yapan teknisyenler ellerinde fazladan kan kalınca ve teknisyen de tanıdık olunca, “Bir de böbrek fonksiyonlarına bakayım,” demiş.

İşte o an sevgili dostlar, o an benim için kırılma noktası oldu. O andan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Çarşamba günü çıkan sonuçların ardından aile dostumuz bizi hemen arayıp değerlerin yüksek çıktığını hemen bir nefrologa görünmemi tavsiye etti. Biz hemen o gün İzmir’de özel bir hastaneye gittik ve oradaki doktor hemen diyalize girmem gerektiğini söyledi. İnanmak istemedik, inanamadık, şaşırdık, sebep aradık, bağırdık, çağırdık, kabullenmedik ama gerçek buydu ve bir şeyler yapılması gerekiyordu ve hemen yaşadığımız şehir olan Denizli’ye ailecek geri döndük. Gece yarısında Pamukkale Üniversitesi’nin acil bölümüne giriş yaptık. O gece ilk diyalizimi aldım ve 12 Ocaktan itibaren 6 ay diyalize girdim.

Diyaliz sürecinde çok şey öğrendim, çok insanla tanıştım ve bir yurttaşın olabileceği kadarıyla tahlil uzmanı oldum. Çok destek gördüm, destek verenlere teşekkürü borç bilirim ve yazıların daha sık geleceği konusunda sizi temin ederim.

Yazar Hakkında

Deniz Cem Tali

1997 senesinde Karşıyaka'da doğmuşum.Ardından ailemle Denizli'ye göç ettik. Liseyi Denizli'de bitirdim. Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi Edebiyat Öğretmenliği bölümünde okuyorum.Güzel insanların oluşturduğu bu topluluğa bir parça edebiyat katmaya geldim.

Yorum Yap

Yorum Yapmak İçin Tıklayın

Preminger Youtube’da

Preminger Instagram’da

Preminger Twitter’da

Preminger’de Dinleti